paranoya2

[Daisy Miller]

Ardı arkası kesilmez sesler götürdü beni, yalnızlığımın şehrine.Bırakıp gittiler sonra öksüz gibi.Banklara yumulup uyumak istedim,diken oldu hepsi. Gözlerimi ovuştura ovuştura gidiyordum ki silerek bazı şeyleri ama nerde... Uyutmadılar beni, ne rüzgar ne yer ne zaman ne de mahlukat. Alacaklı gibi peşime düştüler.Ne ondum ne öldüm.Şehrimde, yalnızlığımda uykusuz gecelere alışıyordum...

[shryeli]

göğe yükselen duman kadar,ayağıma dolanan gazel olmuş yapraklar kadar,kar altındaki kardelen kadar yalnızdım,dörtbir yanımın insan olduğu şu garip yerde.sesler geliyordu herbir yandan;lakin hiçbirinin akortu uymuyordu benimkine..bir gölgem bir ben varız yolun ortasında,gerisi boş gerisi yalan.

[Daisy Miller]

uykumla yalnız kalmak unutturuyordu yalnızlığımı. rüyalar ya da hayaller yarenlik etmeseler, beklemeseler beni... beklesinler de bende takat kalmadı, göç vakti yaklaştı, taşıyamayacak bu beden bu kafayı.ebedi istirarahatta rahatlama vakti. ne diyorum ben, emanet böyle bırakılmaz ki vakti zamanı gelmeden bu ne acelecilik. iki ben bir git der diğeri kal.şarkılar söyler; gitmek mi zor, kalmak mı zor?

[shryeli]

sabahlarım olur güneş görmeyen hayallerimde.dilimde sonu gelmez bir ezgi.çığlık çığlığa bağırsam derim yalçın kayalıklarda.kendime bile duyuramadığım sesimi,duyursam koyaklardaki sarı sümbüllere.ve rüya biter ben yine uyanırım güneş tam tepedeyken karanlık yalnızlığa,,