Zaman nasıl da çabuk geçmiş.Şuan olmuş gibi hatırlıyorum,sek sek oynarken düştüğümde hissettiğim acıyı.Güneş çoktan geçmiş arkamıza ve her an biraz daha uzuyor gölgemiz.
Hayat mı beni harcadı ben mi hayatı harcadım bilemiyorum.Kim kimden daha çok şey aldı,pek belli değil.Ne kazandım ne kaybettim sorusunu sizler de sorar mısınız kendinize?Peki mutlu oldunuz mu sonuca bakınca?
Çoğu zaman sormuşumdur bu soruyu kendime.Aldığım sonuçlar hiç de iç açıcı değildi.kayıplarım o kadar büyük olmasaydı,belki severdim yaşadıklarımı;ama nerdeeee!
Şuan deseler ki,eskiye,çocukluğuna dönmek ister misin deseler;kesinlikle hayır derim.Hayır,göndermeyin beni o anlara derim.Niye mi?
Yaşadıklarımı bir kere daha yaşamaya gücüm yok,bunu gayet net biliyorum.o küçük kızı bir kere daha büyütmeyi,dizlerini acıtmayı göze alamıyorum.
Düşünsenize onu okula göndereceğim,o,okuma yazma öğrenecek.Öğrenemediğinde belki de saçını çekecek öğretmeni ve canı acıyacak güzel kızımın.O büyüdükçe sorunları da büyüyecek onunla beraber.Sınavları olacaktı, boyundan büyük.gecelerde rüyaları bölünecekti "yarın sınavım nasıl geçecek "diye.nasıl kıyarım ben onun o pembe rüyalarına.
Aşkı ilk tanıdığı zamanları yaşatmak isterdim ama...Göğüs kafesini yararcasına çarpan yüreğin sesini duymak isterdim.Gecelerde onun düşüne yatıp,hayallerde buluşmak isterdim onunla.Zaman zaman ağlardım onunla gecenin koynunda.Sonra neye ağladığımı unutup kayıtsız dalabilirdim derin uykulara.
Bunları yaşatmak istediklerim olabilir.Ama bunlara rağmen yine de dönmek istemem o günlere.geriye dönüp baktığım da güzel olanla fena olanın dengesi hiç de orantılı değil.Hep eksik kalmış iyi olan.Hep hayaliyle yaşamışım birçok şeyin.Sonra,istemediğim kadar sorun beni bulmuş ve çıkamamışım çoğu zaman içinden....
Yok yook,benim kızım yaşamasın o an'ları.İstemiyorum ben,ne çocukluğumu ne sonrasını.Beni geriye döndürecek çok da güzel an'lar yok..Birkaç güzel gün için yılların acısını yaşamayı göze alamam.Tam kurtuldum derken,zaman yeniden el atmasın yaralarıma.
Sadece düşlerim çocuk kalsın.Düş de kurmuyorsan ne çocuk ne düş;oh ne hoş...
Ne demiştik,"hayat mı bizi harcadı biz mi hayatı harcadık?"Devirdik günleri bir bir.Elimiz aşındı,nasır bağladı toprağını eşelerken.Ak düştü saçlarımıza,hafiften de kırıştı gül yüzümüz.Sevdiklerimiz alındı elimizden,onlarca özlem eritti yüreğimizi.Yine de bıkmadık yaşamaktan.Hergün biraz daha arsızlaştık,yaşadıklarımızla.
Eee,tüm bunları düşününce bir daha nasıl düşünürüm o günlere dönmeyi.Yaşanılanlara bir kez daha dayanır mı ki yüreğim..Sanmam.Hoş,bilendik biraz da keskin acılarla.Fırtınayı gören korkar mı sam yelinden?Fırtınayı yaşayan da bir kez daha çıkmaz o yollara..
Alın,sizin olsun çocukluğum.Neşeli ,hoş günlerdi.O hiç büyümedi içimde.Çocukluğum kalsın,ben büyütmeyeyim onu.Ve de siz göndermeyin beni ona..


Alıntı