Ver Coşkuyu

[bunyaminnnn]

ramazan bayramında yeni hafta isimli çalıştığım ilçenin haftalık yerel gazetesindeki yayımladığım yazım denemeyi denedim ama pek içime sinmedi bir de siz bakar mısınız?

Yeni hafta gazetesi/ haftalık tarafsız gazete 27.10.2007 sayı 8 Ayvacık/Çanakkale yerel gazetesi


VER COŞKUYU
Yolculukları seviyorum ben. Otobüslerin arka koltukları benim için yapılmış sanki. Bazen salaş otellerde kalırım; bazen de, cebim para görür, lüks otellerde kalırım; maddiyatın verdiği ağırlığa inat..
Peki ben ne iş yaparım?.. Üstada ‘Bir ‘vav’ çiz, yeter.’ dediği gibi kayıkçının karalayıveririm üç beş satır…
Aslında yalan söylüyorum. Düzenli bir işim var benim. Her sabah kalkıp işe giderim ama UÇARAK…
Bilgisayarımın karşısında, gözlerim kan çanağına dönmüş, sabahladığım günlerden birindeyim yine.

Yoksa ruh göçü (reankarnasyon) kavramı gerçek mi?...

Yoksa ruhum kast sistemindeki bir paryanın bedeninde miydi daha önce?
Yoksa ruhumun can bulduğu üçüncü beden mi benimkisi. Bir Osmanlı hükümdarının bedeninde de mi yaşadım?
Neden bu benliğimde kopan fırtınalar? Bir yanım aşık; öbür yanım sırılsıklam aşık…
Yolculuklara çıkan bir adam ama aynı zamanda oturduğu koltuktan hiç kalkmayan…
Hayal gücümün zenginliğine bağlıyorum yaşantımdaki zenginliği. Hayallerim umutlarım var.
Bu arada hayal ne demek? Gerçekleşmesi mümkün olan mı?... Hiç olmayacakları tasavvur edip inatla beklemek mi?... Geleceğe dair planlarımız mı?... Ya da zamanı geri döndürüp Hiroşimaların, Çernobillerin olmasının önüne geçmeye çabalamak mı?
Yıkın artık tabularınızı. ‘Yok artık; bu kadarı da olmaz.’ demeyi; kendinizi küçümsemeyi bırakın veya bırakalım kendimizi küçümsemeyi.
Oğlum olunca ışınlanmayı bulacak mesela!...
Bu köşenin adı niye ‘Şizofren’ diye soranlar oldu geçenlerde. Eh, yanıt vermeme gerek kalmadı sanırım. Yok; hala merak ediyorsanız; söyleyeyim. Ben böyleyim. Kafaları karıştırmak benim işim. DÜŞÜNMEYEN ÜRETEMEZ. Düşünelim ki üretelim.
Aristo’nun diyarında Aristo’ya yakışır bir yaşam sürme telaşındayım. Ne mutlu bana.!

Ver coşkuyu! Ver coşkuyu!

Ben bir fikir işçisiyim. Fikirler üretmeyi severim ve en çok da kendimi severim.
Dünya benim etrafımda dönüyor. Dünyanın var oluş sebebi benim yani. Kendimi önemsemek suç olmasa gerek. Bunun adını kimileri bencillik koymuş. Değil! Sadece kavramların kargaşasına gömülenlerin uydurmaları… Kendimizi önemsemeliyiz. Aynaya baktığınızda kendinizi yakışıklı bulun örneğin. Veya dünyanın en güzel prensesi. Prenses olmak zor mu? Bir prensle neden olmasın; öyle mi? Birilerine muhtaç olduktan sonra ne önemi var prens ya da prensesliğin?
Ve Deniz! Geldi ve gitti. Onu sevmiştim. Koca dünyayı avuçlarının arasına almıştı. Farlıydı. Farklılığını sevmiştim. Bu ‘sevmek’ kavramını içini de boşalttık iyice. Her şeyi karıştırır olduk. Sevmek nedir, aşk nedir; bilmiyoruz. Seviyorum dedik mi aşık olmuş zannediliyoruz. Niye? Ben sucuklu kuru fasulyeyi de çok seviyorum. Ona da mı aşığım? Deniz gitti. Ama özür dilerim Deniz!. Yalan söylemedim, suçluyum… Ve Deniz, bizler bu dünyada nesli tükenenler sınıfındanız. Lütfen! Silmiyorum işte seni. Kızarsan kız. Oturduğum evin penceresinden deniz yerine dağları görmem mümkün mü? Gitme Deniiiiizzzzz! …!....!...!...!....!...!
Deniz dedim de acaba Aristo da bu izlediğim denizi mi seyrediyordu, kitaplarını yazarken? Aristo kimdi? Nasıl bir adamdı?
Yolculuklar demiştim. Bugün gerçekten yoldayım ve otobüsün en arka koltuğunda yazıyorum satırları. Bir haftadır yazıyorum bu yazıyı.
Fransa aklıma geliyor yol arkadaşım sayesinde! Orhan Pamuk’u hatırlıyorum… Tebrik ediyorum onu Nobel ödülü nedeniyle. Ve sözlerini çarpıtanlara kızıyorum.
Fansa!… Özgürlükler ülkesi… ‘1789’ aklıma geliyor. Devrim geliyor aklıma. Köprünün altından ne kadar çok sular akmış, değil mi? Kapitalizmin esiriyiz işte! Fransa! Kızıyorum sana, çok kızıyorum.
Peki Kuzey Kore. Peki İsrail. Nükleer deneyler yapan, suni depremler oluşturan Kuzey Kore! Lübnan’da dünyanın gözü önünde çocukları katleden İsrail!... Irak…?
Fransa nerdesin? Bir soykırım yalanıyla bir kaşık suda fırtınalar koparan ülke! Yakışmadı sana!

‘Elektirik! Elektirik! Bir acayip şoktayım! Yay gibi gerilmişim, sigortam atık!!!’

Bayramlar… Kültürümüz… Ne ifade ediyor? Tatil mi? Ve kızıyor musunuz niye dokuz gün değil tatil değil diye? Kızmayın. Uçun benim gibi tatile giderken. Veya oğlumun olmasını ve ışınlanmayı bulmasını bekleyin! Neden olmasın?... Aristo tatil yapıyor muydu? ‘Bugün dinleneyim, tatildeyim, düşünmeyeyim’ diyor muydu? O halde düşünün? En azından ne düşüneceğinizi düşünün!

‘Ağzı tıka basa dolu pastırma!’

Sermayenin esiri olduk. bayramlarımız, inançlarımız hapis sermayenin elinde. İftar sofralarımızı coca colalar süsledi bir ay boyunca. İçiyoruz hepimiz. Afiyet olsun!
‘Kolay’ı sever misiniz? Ben hiç sevmem; çünkü zor olan güzeldir.
Mutlu bayramlar!
İmtiyaz sahibi hani benim şekerim?
Bünyamin ÖZBAKIR

[amrak]

hocam haddim olmayarak birkaç şey söylemek istiyorum
evet artık anladık cümleleriniz her zamanki gibi, sürükleyici, şaşırtıcı, farklı; güzel hasılı.
bu denemeyi sunalım öğrencilere ve soralım " ana fikir nedir?" diye. çok düşünürler herhalde hocam. yolculuklar var, yolculukları sevmediğiniz ve arka koltuk felsefesi bile var belki anlayana.
kendinizden sıkılmışlığınızı anlatan(?) ruh göçü ve olası ihtimallerde anlayana belki belli mesajlar var
sonra "düşünce" var, düşünmemiz gerektiği var, aristo var
sevgi-aşk kavramlarının kısa bir tanımı var ki düşünmeye kalkarsanız kısa sürmez
fransa var, sözde soykırım var, orhan pamuk var
deniz var, bayram var, kültür var
sanırım bir hafta sürmesi yazınızın, sıkmış canınızı biraz
bu temaları cümlelerinizle ayrı ayrı anlatın bize, bekliyoruz
elinize sağlık